Logo

Wraakgodin

Verschenen in de Volkskrant, juni 2016

Amber, mijn honingblonde, welgeschapen fysiotherapeute, is even oud als haar maatje 38. Als ze lacht, staan haar tanden in een hagelwitte rij. Ze heeft zachte handen en het zelfde geldt voor haar stem. Ook voor haar karakter? Tot op zekere hoogte.

‘ Hoe is het met je Griek?’

‘Die heb ik de deur uitgezet.’

Amber ontmoette haar negen jaar jongere lover een jaar geleden op Griekse dansles. Aanvankelijk zat ze daarop ten faveure van een eerdere Griek, maar die gaf alleen sjoege zolang zij ‘energie in de relatie stak’. Vooral toen ze ziek werd, taande zijn interesse: ‘Grieken houden, geloof ik, niet zo van zieke vrouwen.’

De nieuwe Griek, werkzaam in de metaalindustrie: ‘hij vindt zichzelf geniaal’, trok na enige tijd bij Amber in. In de garage werd een plek ingericht waar hij naar hartelust kon sleutelen aan zijn motor: ‘hij is motorgek.’ Minder gek bleek hij op het betalen van de huur, maar op dat moment had Amber nog een zacht karakter.

Tot ze stuitte op ‘geheimzinnig gedoe met telefoontjes: steeds checken of hij een bericht had, zijn mobieltje op still zetten en er mee naar de wc.’ Ze kreeg pas echt argwaan toen ze een meisjesnaam op zijn whatsapp zag staan: Samantha. Met een fotootje. ‘Toen ik hem daarmee confronteerde, zei hij: “O die! Dat is een vriendin van een excollega in Nijmegen.”

‘Ze ziet er goed uit,’ zei ik. “Nee, hoor ze is net van de chemo af.” Ik dacht nog: wat ben ik toch een achterdochtig kreng, bood hem notabene aan haar in Nijmegen op te gaan zoeken.’

De waarheid kwam aan het licht toen Amber op zijn tablet ‘dat die stomkop altijd gewoon thuis liet liggen’, een reisje wilde boeken. ‘Hij was naar zijn werk en omdat dat ding vlakbij op tafel lag, ging ik maar even bij hem op internet. Via google zag ik allemaal berichten van een dating site. Daar stond die Samantha ook weer op. En op zijn profiel wemelde het van high fivemessages als: “Ik wil je likken” enzovoorts.

Nou, dan ben ik opeens abrupt. Hup, een whatsappje naar zijn werk: spullen pakken!

‘ s Avonds stond hij voor de deur met een bosje bloemen van drie euro van de Albert Heijn met zo’n schuldbewust lachje. Hij was vooral benieuwd hoe ik erachter was gekomen. En daarna wilde hij zijn boeltje eraf laten hakken en voor me sterven. “Nou, dat kan ik wel voor je regelen!” zei ik.

Nu zit hij in Amsterdam Noord in een krap woninkje met drie andere expats. Zonder winterkleren; die heb ik stukgeknipt.

En laatst heeft hij een gezellig motorritje moeten maken. Op en neer naar Hellevoetssluis. Op die zelfde High |Five had ik een advertentie gezet met een foto van een lekkere meid: ‘Motorbabe-35’. Zijn motor is zijn alles.

“Mijn telefoonnummer,” chatte ik, zogenaamd als dat meisje, ” krijg je pas als je ter plekke bent: vóór de ‘Action’ (!) Op jouw seintje kom ik er aan.” Hahaha! Het regende pijpestelen. Nu is hij een tank lichter en een illusie armer. Volgende week stuur ik hem naar Stadskanaal.’

 


Comments RSS You can leave a response, or trackback from your own site.


Reageer