Verschenen in de Volkskrant, april 2012

Een week lang – of kort, het is maar hoe je het bekijkt – logeer ik bij mijn oudste zoon en zijn gezinnetje. Plaats van handeling: het vakantiehuis dat ooit voor de helft van mij was dankzij mijn ex-echtgenoot. Zodra ik er een voet heb gezet, is het leven één grote – bitterzoete – herhalingsoefening.

Lees verder…

Verschenen in de Volkskrant, april 2012

Met enige regelmaat ga ik in op uitnodigingen voor festiviteiten waar ik niets meer heb te zoeken.  ‘Je spel is uit, Oster.’(legendarische uitspraak van Dik Bos, die detective uit de oude doos wiens heldendaden je als kind onder de dekens met een zaklamp tot je nam.)

Ils sont passés, mes jours de fête. En zeker feestjes met Bekende Nederlanders.  Voor de goede orde: met Jonge Bekende Nederlanders. Om precies te zijn: Nederlandse Jongedames, bekend van de roddelbladen, de glossies en RTL-boulevard, aangelengd met epigonen uit de wereld om ‘het wereldje’ heen:  televisie- en tijdschriftenredactrices, lifestyle- en beautymeisjes,  marketingmanager- en meeloopmeisjes; meisjes. Zie hen ronddwarrelen in ultrakorte, blote jurkjes, op zo hoog mogelijke benen, met allemaal het zelfde haar, het zelfde penetrante stemgeluid. Staan ze dicht op elkaar in groepsverband te praten, dan is het alsof de een de buiksprekerspop is van de ander.

Ook van de partij is vaak een naar de laatste mode geklede en tot in de puntjes gestylde jongeman die altijd wel een oneliner paraat heeft, tot hilariteit van zijn collega’s/vriendinnen, want oh, wat kunnen die jongens geestig zijn. Tegenwoordig dragen sommigen het haar opgeschoren, met een ironische(?) nazilok. Jammer dat ze zelf niet weten hoe weinig welkom hun soortgenoten destijds in die kringen waren. Jammer ook dat, als je op zo’n groepje toe zou lopen met bijvoorbeeld deze vraag: ‘En wat vinden jullie nou van dat gedicht van Günther Grass?’, er door je heen zou worden gekeken als was je een spookverschijning.

Die uitnodigingen die mijn mailbox en brievenbus belagen zijn afkomstig van de dochter van een goede vriendin. Bijna had ik dochtertje geschreven. Ik ken haar vanaf haar kleutertijd. Nu is ze een gewaardeerde kracht op een pr-bureau. Ik zal haar naam niet onthullen; dat geeft maar scheve ogen. Wie een bureau van binnen kent  -waarom heet zo’n instelling niet gewoon kantoor? – is niets (on)menselijks vreemd. En wie geen idee heeft, raadplege Voskuils magnum opus.

Terug naar die dochter. Ze kan een  potje bij me breken. Als kind al stelde ze op ademloze toon en in een moordend tempo de andere vraag nog voor je de ene had beantwoord, vaak over Bekende Nederlanders van wie ze hoopte dat ik hen ‘in het echt’ had ontmoet. Maar inmiddels heeft ze wel  wat anders aan haar hoofd: zorgen dat hun opvolgers worden gefotografeerd, gefilmd en geinterviewd. En dat er over zo’n feestje wordt geschreven.

Meeestal val ik voor haar charme, maar de laatste tijd net iets meer voor haar persistentie:  ‘Kom je? Al is het maar eventjes..?’ Vorige week nodigde ze me uit voor een  bijeenkomst ter ere van Cosmopolitan, een Glossie die tot mijn verbazing, maar dat geldt voor meer jongevrouwenglimmers, nog steeds wordt gelezen. Nou ja, gelezen. In ieder geval gekocht. Al dertig jaar, in deze branche een mijlpaal.

‘Ze’ waren er allemaal in het Tobacco Theater, de zes Bekende Jongedames die op de zes verschillende Cosmo-covers prijken. Op mijn presentexemplaar staat Georgina Verbaan, een en al Bambi-oog en –been.

Binnenin trof ik toch nog wat geschreven woord: dat van scheidende hoofdredactrice Claudia Straatmans. Vooral in haar sas is deze Lady in Red  met de felicitatiemail van de ministerpresident, waarin de‘self-empowerment’ van Cosmo wordt onderstreept. Dat de bewindsman ondanks zijn drukke baan nog tijd heeft gevonden om zich in deze materie te verdiepen! Nou, mijnheer Rutte, maak uw borst maar nat! Die zelfde Straatmans bedacht ‘Fab’, een blad-in-spe ‘voor sprankelende vrouwen van boven de veertig’!

Verder zag ik, hij mag nergens ontbreken, stylist Maik de Boer, zonder Hitlerhaar maar met een Castro-baardje. En, de volgende dag op de foto in een avondkrant, mezelf: een typische telaatbloeier. Allemaal de schuld van dat schattige  dochtertje.